Lyrics

Medine'de mütevazı bir mescit. Kerpiç duvarlar, hurma kütüklerinden sütunlar. Güneş çatının aralıklarından içeri süzülüyor. Toz zerrecikleri ışığın içinde ağır ağır hareket ediyor. O mescitte bir hurma kütüğü vardı. Sıradan bir kütük değildi. Ona yaslanılarak konuşulurdu. Ona dayanılarak hitap edilirdi. O şahit olmuştu. Sonra bir gün yeni bir kürsü yapıldı. Artık konuşmalar oradan yapılacaktı. Kütük yalnız kaldı. Ve o gün mescitte bir ses duyuldu. İnce, titreşimli, kalbe dokunan bir ses. Bir ağlayış. Ama bu bir insanın ağlayışı değildi. Bu bir hurma kütüğünün ağlayışıydı. Evet, odun dediğimiz, cansız sandığımız o kütük ayrılığa dayanamadı. O'nun yakınlığını kaybetmeye dayanamadı ve inledi. Sahabiler şaşkındı. Bu nasıl olurdu? Bir kütük nasıl ağlardı? Ama mesele ağaç değildi, mesele yakınlıktı. O kütük bir kalp gibi olmuştu. Yakınlığın sıcaklığını tatmıştı. Sözün nuruna şahit olmuştu. Sonra uzaklık geldi ve dayanamadı. Şimdi düşün, bir kütük yakınlıktan ayrılınca ağlıyorsa, bizim kalbimiz neden sessiz? Belki de problem şu, o kütük yakınlığı gerçekten hissetmişti, biz ise çoğu zaman sadece duyuyoruz. O, temasın kıymetini biliyordu, biz alışkanlığın içinde köleliyoruz. Ölüm her zaman yok olmak değildir, bazen uzak kalmaktır. Bazen kalbin alıştığı nurdan mahrum kalmaktır. Ağlayan kütük bize şunu fısıldar, yakınlık nimettir, alışmadan kıymetini bil. Kalp yakınlığa alışırsa canlanır, uzaklaşırsa kurur. Odun bile ağladıysa, kalp neden ağlamasın?