Lyrics

Fatımatüzzehra, hüzünler evinin nazlı çiçeği. Altı ay ağladı, altı ay yapraklarını döktü. Babasının kabri başında ağladıkça soldu, soldukça ağladı. İşte yine ağlıyor, yine soluyor. Ayakta duramıyor, bir yaprağın düşüşü gibi çöküyor kabrin başına. Bir avuç alıyor kabir toprağından, okşuyor, kokluyor ve ağlıyor. Babasına sesleniyor hıçkırıklar arasında. Hem öyle bir sesleniş ki biz duyuyoruz asırlar sonrasında. Şöyle diyor, Hz. Ahmet'in türbesindeki kokuyu bir kez hisseden artık yaşadığı sürece güzel kokular koklamasa ne çıkar? Birisi kat kat toprağın ardındaki babama desin ki, hıçkırıklarımı ve sesimi duyurabilseydim eğer, ona derdim ki, senden sonra üzerime öyle musibetler döküldü ki, şayet bunlar gündüzlerin üzerine dökülseydi, hepsi karanlık gecelere dönerdi. Ne zaman gecenin bir vaktinde dalın üzerindeki kumrunun ağlayışını duysam, ben de onunla sabaha dek ağlarım. Andolsun ki bundan sonra hüzün benim tek sırdaşım olacak. Ve yemin ederim ki boynuma takacağım tek gerdanlığımda senin için süzülen gözyaşlarım olacak. Sen bütün insanlığı aydınlatan bir nurdun. Karanlık gecelerimizdeki dolunaydın. Sana iniyordu aziz ve celil olan Rabbimizin ayetleri. Ve ruhul kudüs Cebrail'di ziyaretçimiz. Sen gidince o da terk etti bizleri. Ve bütün hayırlar perdelendi artık bizlere. Ahh keşke ölüm senden önce bize uğrasaydı. Bizi bırakıp gidişinden sonra sana kavuşmamıza engel olan nice perdeler girdi aramıza. Onca genişliğine rağmen artık şehirler bana dar geliyor. Hasan ve Hüseyin toza toprağa bulandılar. Bu da bana zor geliyor. Artık bize sadece ağlamak düşüyor. Yaşadığımız sürece hem de öyle bir ağlayış ki gözlerde bir damla yaş kalmayıncaya dek. Sana olan hasretim dayanılmaz bir hal aldığında ağlayarak seni ziyarete geliyorum. Kabrinin başında ağlıyor ve inliyorum. Ama ne çare ki hasretinden şikayet eden bana sen hiç cevap vermiyorsun. Ey toprağın bağrındaki babacığım, sen öğrettin bana ağlamayı. Ve ancak seni anmakla unutuyorum bütün derdimi ve kederimi. Her ne kadar sen toprağın ardında benden uzaktaysan da bu mahzun kalbim seni asla unutmadı ve unutmayacak. Fatımatü Zehra, hüzünler evinin nazlı çiçeği. Altı ay ağladı, altı ay yapraklarını döktü. Babasının kabri başında ağladıkça soldu, soldukça ağladı. Altı ay sonra gözünde yaş, yüzünde sevinç, ebedi âleme göçtü.