Lyrics

Adımın ne önemi var? Allah'a iman etmişim, meleklere, kitaplara, beni Allah'a çağırana ve onun peygamber kardeşlerine iman etmişim. Kadere, hesap gününe inanmış mümin olmuşum. Nebinin getirdiği her hükme boyun eğmiş, teslim olmuşum. İmanım uğrunda feda olmuş şanım, helal olmuş kanım, adımın ne önemi var? Ben Müslümanlardanım. O Müslümanlar ki toplanın dedi peygamber ve önce Mahsumlu Erkam'ın evinde toplandılar. Sayıları azdı ve zayıftılar. Baskı, işkence haddi aşınca bu kez Ebu Talip mahallesinde toplandılar. Zorlanmışlardı oraya, zorda kalmışlardı. Elbette ki Allah yardı, bir çıkış yolu lütfedecekti hak. Ben Müslümanlardanım. Onlar ki Akabe'de toplandılar. Akabe'de altı kişiyi kardeş kıldılar. Bir yıl sonra on iki, bir yıl sonra yetmiş beş yiğit ki yiğitliği Musab'dan öğrendiler. Buyur bize gel ya Resulallah, beldemizi şereflendir dediler. O da münevver etti Medine'yi. Hicret etti Medine-i Münevvere'ye. Nur yağdı veda tepesinden, her eve, her haneye. Ben Müslümanlardanım. Onlar ki toplanın deyince Resul, Bedir'de toplandılar. Ama tekbirleri yeri göğü inleten üç yüz on dört aslandılar. Uhud ve Hendek'te yedi yüz kişiydiler. Muğtesa başında yüz bine karşı üç bindiler. Hudeybiye'de toplanıp söz verdiler ölüm üzere. Mekke'ye yürürken on iki bin Müslüman sanki o an ölümün kardeşiydiler. Huneyn'de on dört bin, Tebük'te otuz bin olmuşlardı. Ve toplanın dedi Resul. Toplandı ashabı. Sayıları yüz yirmi bindi. Bu kez veda hutbesiydi sebep. Son kez nurun çevresinde toplandılar. Bilmiyorum ki bir daha sizinle burada bir araya gelebilecek miyim buyurdu. Ve gitti Medine-i Münevvere'ye. Namaz için toplandı Müslümanlar. Ama nazlı nebi mescide gelemedi. Hastaydı. Belki gelir diye Ayşe annemizin mescide açılan kapısındaki perdeye bakıyorlardı. O perde bir kez açıldı ama onlar göremediler. Onsuz gözü yaşlı namaz kılıyorlardı. Resulullah onları tebessüm ve şefkatle seyretti. Ve perde kapandı. Bir daha açılmadı o perde. Gitti. Bu kez yüce dosta Refika'la'ya gitti. Evet gitti. Ardında gözleri yaş içinde yürekleri ateş içinde bırakarak gitti. Bilal sustu, Ömer çöktü. Medine zifiri karanlığa gömüldü. Bilal sustu ama ezan susamazdı. Çünkü toplanın diye emreden Allah'tı. İnsan fani ama Allah bakiydi. Resul bir araya gelmeyi öğretmişti onlara. Bir olmayı öğretmişti. Allah için yek vücut olmayı öğretmişti Nebi. Ve onlar da önce Ebu Bekir'in etrafında toplandılar. Ömer'in, Osman'ın ve Ali'nin etrafında. Elleri kanda olsa yine de toplandılar. Gidenler peygambere komşu, kalanlar talihine yandılar. Elden ele dolaştı İslam'ın ulu sancağı. O Müslümanlar ki Kudüs'te toplandılar. Önlerinde Selahaddin'i Eyyubi vardı. 1071'de Anadolu'ya aktılar. Önlerinde Sultan Alparslan. Onlar Ertuğrul'un Alpleri, Osman Gazi'nin Yiğitleri, Fatih Sultan Mehmed'in Leventleri oldular. Tik çölünü Yavuz Selim'le geçtiler. Sultan Süleyman'la arzı titretdiler. Cennet mekan Abdülhamid Han'ın babasız evlatları oldular. Çanakkale'de yedi düvele dar ettiler dünyayı dar. Onlar gittikleri yerlere adaleti, huzuru, barışı taşıdılar. Adımın ne önemi var? Ben Müslümanlardanım. Onlar ki şimdi bir yanları yarım. Filistin mi desem Doğu Türkistan mı? Suriye mi desem Arakan mı? Sadece Müslüman diyeyim. Gözü yaşlı coğrafyaların çocukları. Her biri bir Bünyamin olmuş, gözyaşı döküyorlar Yusuf'a. Mazlumun gözyaşı da yere akar ama bilemediler. Ahının göklere çarptığını, bilemediler Yusuf'un kuyudan çıktığını. Oysa İslam'ın çocukları sıcak bir ayın ortasında Yusuf'un kuyuyu dağıtıp çıktığını görmüşlerdi. Adımın ne önemi var? Ben Müslümanlardanım. Onlar ki yine toplanacaklar bir gün. O güne Melheme-i Kübra diyecekler. Dokuz yüz altmış bin düşman olacak karşılarında. Kimi şehit olacak Bedir ve Uhud'daki gibi. Kimi dönecek gerisin geri, Hendek'te dönenler gibi. Kalanlar tadacak zaferi. Zafer Allah'tandır diyecekler. Zafer Allah'ındır.